483 - บทที่ 479 คุ้นเคยเสียเหลือเกิน

บทที่ 479 คุ้นเคยเสียเหลือเกิน

-----------------------------------------

กู้มิ่งบ่นพึมพำประโยคหนึ่ง ก่อนจะไม่ได้สนใจอะไรอีก

กู้มิ่งมองโลงหมื่นวิญญาณเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกฉงนใจไม่น้อย เขาเอื้อมมือไปสัมผัสโทเท็มบนโลงศพอย่างแผ่วเบา

โทเท็มเหล่านั้นดูราวกับเป็นตัวแทนของสรรพชีวิตแห่งหมื่นเผ่า ทั้งยังไหลเวียนด้วยกลิ่นอายมรรคอันลึกล้ำ

ชั่วขณะหนึ่ง กู้มิ่งยังไม่อาจหยั่งรู้ได้ว่าของสิ่งนี้มีประโยชน์อันใด อย่างไรเสียมันก็เป็นวัตถุเซียน สำหรับตัวเขาที่เป็นเพียงเศษสวะในระดับมหายาน ย่อมไม่อาจเข้าใจได้อย่างถ่องแท้

"จะไปคิดมากทำไม ในเมื่อชั่วขณะนี้ยังออกจากที่นี่ไม่ได้ ก็ใช้มันต่างเตียงนอนไปเสียเลย"

พึมพำจบ กู้มิ่งก็สะบัดแขนเสื้อก้าวเดินออกไปจากประตูเซียน มุ่งหน้าสู่ทั่วสวรรค์หมื่นโลก เขาเสาะหาเศษเสี้ยวของดวงดาวมาได้ชิ้นหนึ่งแล้วแบกกลับมายังประตูเซียนแห่งกุยซวี