กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 471 ฮ่าๆๆ ท่านประมุข ท่านนี่ชั่วร้ายจริงๆ
-----------------------------------------
ยามนี้ทุกคนหาได้โกรธเคืองหรือเดือดดาลไม่ หากแต่รู้สึกจนปัญญาเสียมากกว่าปราณชีวิตที่แทบมอดดับลงไปทุกที
“ท่านปรมาจารย์ผู้ศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้ช่างร้ายกาจนัก จ้องแต่จะเล่นงานเผ่าวิญญาณโลหิตของข้าอยู่ได้”
“ใครจะไปเถียงเล่า รังแกกันเกินไปแล้ว ตกลงใครกันแน่ที่เป็นตัวร้ายตัวจริง”
“เฮ้อ มิน่าเล่าเผ่าวิญญาณโลหิตของข้าถึงได้ทำอะไรก็ติดขัดไปหมด ที่แท้ก็เดินหมากสู้กับท่านปรมาจารย์ผู้ศักดิ์สิทธิ์มาโดยตลอดโดยไม่รู้ตัว เข้าใจแล้วล่ะ”
“พ่ายแพ้แก่ท่านปรมาจารย์ผู้ศักดิ์สิทธิ์ ถือว่าพ่ายแพ้อย่างสมเกียรติแล้ว”
ปฏิกิริยาของทุกคนคือจนหนทางอย่างสิ้นเชิง กระทั่งความรู้สึกปลงตกก็เริ่มก่อตัวขึ้น