445 - บทที่ 441 ท้ายที่สุดมิใช่เด็กหนุ่ม หลงลืมเจตจำนงแรกเริ่ม

บทที่ 441 ท้ายที่สุดมิใช่เด็กหนุ่ม หลงลืมเจตจำนงแรกเริ่ม

-----------------------------------------

ชีหลีคล้ายกำลังร้องไห้คล้ายกำลังหัวเราะ สีหน้าซับซ้อนขณะจ้องมองเงาร่างของตู๋กูซิน

เขาไม่รู้จะตอบอย่างไร เพราะปัญหานี้ไม่มีทางออก

"พอได้แล้ว เป็นลูกผู้ชายแท้ๆ มาร้องห่มร้องไห้อะไรกัน"

ตู๋กูซินหันกายกลับมา เช็ดคราบน้ำตาให้ชีหลีพลางขยี้ศีรษะอีกฝ่ายเบาๆ

"ข้าไปแล้วนะ จงมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดี หากจะตาย... ก็ต้องรอให้เห็นมหาจักรพรรดิอุบัติขึ้นเสียก่อนค่อยตาย ให้มหาจักรพรรดิเป็นผู้ส่งวิญญาณเจ้า จะได้ดูมีเกียรติหน่อย"

ชีหลีถูกตู๋กูซินหยอกล้อจนหลุดขำ เขามองดูตู๋กูซินจากไปพร้อมรอยยิ้ม ทว่าเมื่อยิ้มไปได้สักพักก็นอนขดตัวอยู่บนเก้าอี้โยก พยายามประคับประคองชีวิตต่อไป

...

ในเวลาเดียวกัน ณ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งเทียน