กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 427 กุยซวี
-----------------------------------------
“เยว่เอ๋อร์...”
ตู๋กูซินเหม่อลอย เขาจ้องมองใบหน้าอันงดงามหมดจดของเหวินเหรินเยว่พลางเอ่ยเสียงแผ่ว
“เจ้าช่างงดงามเหลือเกิน”
สิ้นคำ เขาก็หยิบสุราประสานใจขึ้นมา หลังจากดื่มสุราประสานใจร่วมกัน ทั้งสองก็สบตากันและกัน
ตู๋กูซินกุมฝ่ามือของเหวินเหรินเยว่ไว้อย่างอ่อนโยน พลางกระซิบถ้อยคำแผ่วเบา
“ชีวิตนี้ของข้า มีอาจารย์ที่ดี มีสหายที่รู้ใจ บัดนี้ได้แต่งงานกับเจ้า นับว่าไร้ซึ่งความเสียดาย ข้าไม่อาจกล่าวถ้อยคำระดับมหามรรคหรือคำสาบานฟ้าดินอันยิ่งใหญ่ได้ แต่ข้าขอสัญญาว่า ก่อนที่ข้าจะสิ้นใจ จะไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้แม้แต่ปลายก้อย”
เหวินเหรินเยว่รีบยื่นนิ้วหยกแตะลงบนริมฝีปากของตู๋กูซิน นางส่ายหน้าแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมรัก
“ตู๋กู ท่านจงจำไว้ ยามมีชีวิตร่วมเตียง ยามตายร่วมโลง หากท่านสิ้นชีพ ข้าจะไม่ขอมีชีวิตอยู่เพียงลำพังเด็ดขาด”