386 - บทที่ 382 มิตรภาพที่หมดสิ้น

บทที่ 382 มิตรภาพที่หมดสิ้น

-----------------------------------------

ทั้งสองต่างรู้ใจกันดี ไม่มีผู้ใดเอ่ยถึงเรื่องที่วิหารโอสถลอบสังหารตู๋กูซิน เพียงแต่หวนรำลึกความหลังและสนทนาถึงเรื่องราวในอดีตเท่านั้น

เฉินอวี๋แย้มยิ้มออกมาฉับพลัน เอ่ยอย่างทอดถอนใจว่า

“หากเวลานี้ถั่วป๋าเอ้ออยู่ที่นี่ด้วย คงจะน่าสนุกยิ่งกว่านี้”

กู้มิ่งวางจอกสุราลง แววตาเปลี่ยนเป็นราบเรียบนิ่งสนิทพลางมองไปยังเฉินอวี๋

“ข้าจะไปเยือนดินแดนศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งเทียนด้วยตนเอง เพื่อนำความของท่านไปแจ้งแก่ถั่วป๋าเอ้อ”

เฉินอวี๋ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะประสานมือกล่าว

“เช่นนั้นก็รบกวนพี่กู้แล้ว”

ยามนี้เฉินอวี๋เข้าใจดีว่าเวลาแห่งการรำลึกความหลังได้สิ้นสุดลงแล้ว ถึงเวลาต้องสะสางเรื่องที่วิหารโอสถลอบสังหารตู๋กูซิน