กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 290 นี่คือยุทธภพที่คนกินคน
-----------------------------------------
หวานหยานเชวี่ยเงียบไป ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูอ้างว้างและโศกเศร้า ในชั่วพริบตานั้น นางจากองค์หญิงน้อยผู้ไร้เดียงสาแห่งเผ่าโบราณ กลับกลายเป็นเพียงคนไร้ที่พึ่งพิง
"ข้าไม่เชื่อ ข้าไม่เชื่อว่าท่านพ่อจะโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ ไม่เชื่อว่าคนในเผ่าจะไร้ยางอายและน่ารังเกียจได้ถึงเพียงนี้ ข้าไม่เชื่อ..."
เสียงของหวานหยานเชวี่ยติดขัดอยู่ในลำคอ ที่ขอบฟ้าไกล ผู้บำเพ็ญแห่งเผ่าหวานหยานกำลังเหยียบอากาศพุ่งตรงมา และปิดล้อมพื้นที่นี้ไว้จนแน่นหนา
ธงรบแห่งเผ่าโบราณสะบัดพึ่บพั่บเสียดแทงขึ้นสู่เก้าสวรรค์ ก่อตัวเป็นค่ายกลสงครามตัดขาดมิติโดยรอบ ไม่ยอมให้ตู๋กูซินหลบหนีไปได้
หวานหยานเชวี่ยจ้องมองเงาร่างที่คุ้นเคยนั้นจนตัวแข็งทื่อ หยาดน้ำตาใสไหลรินลงบนใบหน้าเล็กๆ นางลุกขึ้นยืนแล้วเช็ดน้ำตาอย่างดื้อรั้น
"ท่านพ่อ ท่านบอกข้ามาว่าเรื่องทั้งหมดนี้ไม่เป็นความจริง พวกท่านจงถอยไปเดี๋ยวนี้ แล้วข้าจะให้อภัยท่าน"