245 - บทที่ 246 โอสถสายโลหิต

บทที่ 246 โอสถสายโลหิต

-----------------------------------------

ประตูเรือนเปิดออก หวังเยียนเอ๋อร์เห็นกู่มิ่งนอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้โยกได้ในทันที

"ผู้อาวุโส"

กู่มิ่งยังคงพลิกอ่านตำราในมือ เสียงราบเรียบเอ่ยตอบกลับมา

"การที่ข้ายังยอมพักอาศัยอยู่ในตระกูลหวัง ก็นับว่าเป็นการช่วยเหลือตระกูลของเจ้ามากที่สุดแล้ว เจ้าอย่าได้โลภมากจนเกินไปนักเลย"

หวังเยียนเอ๋อร์ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเยื้องกรายมาข้างกายกู่มิ่ง นางรินสุราให้เขา ขณะที่โน้มตัวลงนั้น ทรวงอกขาวผ่องก็เผยออกมาให้เห็นจนหมดสิ้น แม้กระทั่งหน้าท้องที่แบนราบก็ยังปรากฏแก่สายตา

ทว่ากู่มิ่งคือผู้ใด? เขาคือบุรุษชาตรีผู้ยึดมั่นในวิถี และเป็นหนุ่มบริสุทธิ์มานับหมื่นปี แม้แต่หางตาเขาก็ยังขี้เกียจจะชายแล

สำหรับเขาแล้ว ความงามที่ซ่อนเร้นภายใต้ผิวหนังนั้นหรือจะสู้การศึกษาเล่าเรียนได้