กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 193 สุนัขรับใช้ผู้ซื่อสัตย์
-----------------------------------------
ซือเสวียนตกตะลึงงัน เขายังไม่ทันได้ตั้งตัว การต่อสู้ก็จบลงเสียแล้ว
ไม่ว่าเขาจะออกแรงดิ้นรนอย่างไร ก็ไม่อาจหลุดพ้นจากเส้นด้ายกระบี่ที่ถักทอหนาแน่นได้ หากขืนฝืนทำลายออกไป เกรงว่าร่างของเขาคงถูกฉีกกระชากจนแหลกเป็นชิ้นๆ
“นี่มัน... เป็นไปไม่ได้!!”
ซือเสวียนเสียขวัญจนทำอะไรไม่ถูก เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเผ่าปีศาจโบราณที่ได้ชื่อว่าไร้คู่ต่อสู้ในระดับเดียวกัน จะถูกคนที่เขาดูแคลนว่าเป็นเพียงเผ่ามนุษย์เอาชนะไปได้ในพริบตาเดียว ทั้งที่อีกฝ่ายมีระดับพลังที่ต่ำกว่า
กู่มิ่งเองก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง เจ้าซือเสวียนนี่น่ะหรือคือยอดอัจฉริยะ? เหตุใดถึงได้อ่อนแอเช่นนี้
เขาหารู้ไม่ว่าคู่ต่อสู้ที่เขาเคยเผชิญมาตลอดนั้น ไม่เคยเป็นคนรุ่นราวคราวเดียวกันมาก่อน และแต่ละคนล้วนเป็นยอดฝีมือที่สร้างชื่อสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วสารทิศ