กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 171 ข้าเคยสาบานไว้ว่าจะไม่ทำนายโชคชะตาให้คนใกล้ตัวอีก
-----------------------------------------
สือลั่วจิงชะงักไปเล็กน้อย เขาพยักหน้าพลางถอนใจกล่าว
“เจ้าคนผู้นี้ พูดจาลึกลับซับซ้อนเสียจริง ชวนให้คนอยากรู้อยากเห็นจนอดไม่ได้ที่จะสืบค้นเสียจริง”
“แต่กู่มิ่งเอ๋ย มีคำร่ำลือว่าการใช้ชะตาฟ้าโดยพลการจะบั่นทอนอายุขัยและถูกวิถีสวรรค์ตีกลับ เจ้าทำตัวอุกอาจเช่นนี้ ไม่กลัวว่าจะ...”
กู่มิ่งส่ายหน้าพลางยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ
“คนที่ต้องตายอย่างไรก็ต้องตาย คนที่ไม่ถึงคราวตายทำอย่างไรก็ไม่ตาย จะกลัวไปทำไม”
สือลั่วจิง: ...
เขาทำหน้าไปไม่ถูก บางครั้งคำพูดของกู่มิ่งเขาก็ฟังไม่เข้าใจจริงๆ
“กู่มิ่ง ลองทำนายให้ข้าสักครั้งได้หรือไม่ ว่าข้าจะตายเมื่อใด?”