กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 142 ความจริง และความสิ้นหวัง
-----------------------------------------
หญิงเมี่ยวอินนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน คล้ายเพิ่งตระหนักรู้ถึงบางสิ่ง มารร้ายที่กดทับอยู่ในใจมานานหลายปีพลันมลายสิ้น กลิ่นอายของนางยกระดับขึ้นอย่างแผ่วเบา ราวกับมีเค้าลางของการทะลวงระดับพลัง
“คำพูดของท่านเพียงประโยคเดียว กลับทำให้ข้าบรรลุธรรม ปลดเปลื้องพันธนาการที่ขังอยู่ในใจมานานปี”
“ท่าน... คู่ควรที่จะให้ข้าเรียกขานว่าสหายร่วมทางแล้ว”
กู่มิ่งยิ้มบางๆ สีหน้าเรียบเฉยไม่ยินดียินร้าย พลางพยักหน้าเล็กน้อย
“การบรรลุเต๋านั้นมีก่อนหลัง วิชาความรู้มีวิชาเฉพาะทาง ก็เพียงเท่านี้เอง ในโลกหล้านี้ ไม่ว่าสิ่งมีชีวิตใดล้วนเป็นสหายร่วมทางได้ทั้งสิ้น”
“เพียงแต่ยังมีตัวตนบางจำพวกที่ชอบอ้างความอาวุโสข่มผู้อื่น จนมองไม่เห็นความเป็นจริงเท่านั้น”