136 - บทที่ 137 ปรากฏการณ์ฟ้าดินแปรปรวน

บทที่ 137 ปรากฏการณ์ฟ้าดินแปรปรวน

-----------------------------------------

กู่มิ่งหาได้ใส่ใจไม่ สำหรับโอวหยางเว่ยผู้นี้ เขาไม่เคยเก็บมาใส่หัวแม้แต่น้อย

ต่อให้การลอบโจมตีของอีกฝ่ายจะสำเร็จ ก็ไม่อาจสั่นคลอนจิตวิญญาณของเขาได้

การต้องเผชิญความตายแล้วฟื้นคืนชีพอยู่บ่อยครั้ง ทั้งยังต้องใช้เคล็ดวิชาฝังชะตาเทียนโยวเพื่อหลอมรวมจิตวิญญาณสารพัดสิ่งมานับครั้งไม่ถ้วน เหตุใดการลอบโจมตีจากนักหลอมโอสถระดับวิญญาณแรกเริ่มเพียงคนเดียวจะสั่นคลอนเขาได้?

สีหน้าของโวโก우จื่อดูย่ำแย่ลงเรื่อยๆ ขณะที่หลอมโอสถไปก็กัดฟันกรอดด้วยความแค้น

"หญิงเมี่ยวอิน โอวหยางเว่ยเป็นถึงทายาทสายตรงของตระกูลโอวหยาง การที่เจ้าหยามเกียรติเขาเช่นนี้ ไม่ถือว่าเกินไปหน่อยหรือ?"

หญิงเมี่ยวอินปรายตามองโวโก우จื่อด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่เร่งร้อน