เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 114 บรรพชนผู้ต่ำต้อย ขออภัยจากใจจริง
-----------------------------------------
เซียวเหยาเทียนเหินกระแอมไออย่างกระอักกระอ่วน ก่อนจะส่งกระแสจิตผ่านมีดชะตาฟ้าออกไป
"เจ้าหนู เจ้าคิดว่าข้าควรชดเชยความเสียหายให้เจ้าอย่างไร เจ้าถึงจะไม่โกรธเคือง และไม่นำเรื่องนี้ไปป่าวประกาศแก่เจ้าสำนักคนอื่นๆ?"
เซียวเหยาเทียนเหินนึกกลัวว่าจะถูกรุมประชาทัณฑ์ แม้เขาจะมีอาวุโสสูงส่ง แต่เจ้าสำนักบางคนที่มีลำดับอาวุโสน้อยกว่าเขาก็มีฝีมือไม่ธรรมดาเลย
เขาเชี่ยวชาญเพียงวิชาพยากรณ์ชะตาฟ้า แต่กลับไม่ถนัดการต่อสู้เท่าใดนัก พลังบำเพ็ญเพียรก็ถือว่าธรรมดา เพียงแค่ระดับต้าเฉิงขั้นสูงสุดเท่านั้น
ส่วนเหตุผลที่เขาติดอยู่ที่ระดับต้าเฉิงขั้นสูงสุดไม่ยอมทะลวงผ่าน... ก็เป็นเพราะสิ่งที่เขาทำอยู่นี่เอง หากทะลวงเข้าสู่ระดับเคราะห์ภัยสวรรค์ ทัณฑ์สวรรค์ย่อมต้องลงมาเยือนเป็นแน่