111 - บทที่ 111 ชะตาโดดเดี่ยวฝากไว้ที่ใด มือเดียวลิขิตความเวิ้งว้างทิ้งรอยแห่งสัจธรรม

บทที่ 111 ชะตาโดดเดี่ยวฝากไว้ที่ใด? มือเดียวลิขิตความเวิ้งว้างทิ้งรอยแห่งสัจธรรม

-----------------------------------------

เซียวเหยาเทียนเหินพึมพำกับตนเอง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตนเคยลั่นวาจาไว้ว่าจะเก็บตัวฝึกตนต่ออีก 3 วัน

“อืม... อยู่ต่ออีกสัก 3 วันก็แล้วกัน ถือโอกาสผนึกกลิ่นอายเอาไว้ด้วย มิเช่นนั้นเจ้าสุนัขแก่แห่งวิถีสวรรค์นั่นคงสัมผัสได้ แล้วตามมาขบกัดข้าไม่เลิกราอีก”

เซียวเหยาเทียนเหินพึมพำพลางขัดสมาธิลง ผนึกกลิ่นอายระดับนักพยากรณ์ชะตาฟ้าขั้น 3 ของตนไว้ แล้วเลือกใช้เพียงพลังระดับนักพยากรณ์ชะตาฟ้าขั้น 4 ซึ่งก็เพียงพอที่จะทำให้เขากวาดล้างได้ทั่วทั้งดินแดนเสวี่ยโยว หรือแม้แต่ทั่วทั้งทวีปชางหลิงแล้ว

ย้อนกลับไปเมื่อ 6 หมื่นปีก่อน เซียวเหยาเทียนเหินยังเป็นเพียงนักพยากรณ์ชะตาฟ้าขั้น 4 เท่านั้น