095 - บทที่ 95 ปรารถนาให้แผ่นดินไร้ทุกข์โศก ตัวข้าและไท่ซูจักคงอยู่ชั่วนิรันดร์

บทที่ 95 ปรารถนาให้แผ่นดินไร้ทุกข์โศก ตัวข้าและไท่ซูจักคงอยู่ชั่วนิรันดร์

-----------------------------------------

หลี่เยี่ยหมิงเริ่มกลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง พลังปราณทั่วร่างพวยพุ่งออกมาดั่งภูเขาไฟระเบิด มันทั้งกว้างใหญ่และน่าสะพรึงกลัวจนสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งฟ้าดิน

ในแววตาของเขามีเพียงความราบเรียบและเฉยเมย ราวกับไม่คิดแม้แต่จะชายตามองผู้อาวุโสทั้งสองของเผ่าวิญญาณโลหิต

เมื่อหลี่เยี่ยหมิงก้าวเดินออกไป ระลอกคลื่นสีทองใต้ฝ่าเท้าก็แปรเปลี่ยนเป็นคลื่นยักษ์โถมซัดสี่ทิศทาง แรงกดดันมหาศาลประหนึ่งสวรรค์พิโรธ คล้ายคลื่นทะเลคลั่ง ดั่งเสียงอัสนีบาต และดังกังวานราวกับเสียงมังกรคำรามก้องไปทั่วหล้า

ผู้อาวุโสทั้งสองของเผ่าวิญญาณโลหิตสีหน้าเปลี่ยนไปฉับพลัน ทั้งสองสบตากันก่อนจะระเบิดพลังทั้งหมดออกมาเพื่อหวังจะหยุดยั้งหลี่เยี่ยหมิง

ทว่ามีเพียงแสงเขตแดนสีทองห่อหุ้มร่างเขาไว้ ไม่ว่าพลังของทั้งสองจะน่าสะพรึงกลัวเพียงใด ก็ไม่อาจทำลายมันได้แม้แต่น้อย

“นั่นมันอะไรกัน?”