กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 93 เหล่าสหายผู้บำเพ็ญเพียรทั้งหลาย ลาก่อน!
-----------------------------------------
ขนทั่วร่างของหลี่เฉิงหวนลุกชันขึ้นมาทันที ในยามนี้ สายตาที่เขามองกู่มิ่งได้หวนกลับไปสู่ความรู้สึกครั้งแรกที่พบกัน นั่นคือความหวาดกลัวและความไม่มั่นคงที่ถูกกดทับเอาไว้
ความอัปยศอดสูอันไร้ที่สิ้นสุดประหนึ่งหวนคืนกลับมาสู่ตัวเขาอีกครั้ง ทำให้ในใจของเขายิ่งทวีความคลุ้มคลั่ง บิดเบี้ยว และโกรธแค้นจนถึงขีดสุด
“ไม่... เป็นไปไม่ได้ มันต้องเป็นของปลอม เจ้าจะครอบครองแก่นทองคำถึง 120 เม็ดได้อย่างไร เจ้าจะทำเช่นนั้นได้อย่างไรกัน”
“หลังจากระเบิดแก่นทองคำไปแล้ว เจ้าจะยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร ทุกอย่างต้องเป็นเพียงภาพลวงตา เจ้ากำลังหลอกลวงข้าอยู่ ข้าจะเกรงกลัวเจ้าไปทำไม ไปตายซะ!!!”