069 - บทที่ 69 ภูเขาเขียวขจีมีไว้ฝังร่างได้ทุกแห่งหน แต่ข้าจะพาพวกเจ้ากลับบ้าน

บทที่ 69 ภูเขาเขียวขจีมีไว้ฝังร่างได้ทุกแห่งหน แต่ข้าจะพาพวกเจ้ากลับบ้าน

-----------------------------------------

หลิวเฟิงพยายามฝืนลืมตาที่อ่อนล้าขึ้นมองเหล่าผู้บำเพ็ญมารที่กำลังรุกคืบเข้ามา เขาแค่นยิ้มขมขื่นพลางพึมพำเสียงแผ่ว

"หัวหน้า... ข้า... ล้มเหลวเสียแล้ว!"

เขาสัมผัสได้ว่าแก่นทองคำในกายแตกสลาย ไอปีศาจแทรกซึมเข้าสู่ร่าง ชะตาชีวิตของเขาใกล้ถึงกาลอวสาน

หลิวเฟิงค่อยๆ เงยหน้ามองไปยังเส้นขอบฟ้าไกลสุดตา ทางออกของกุยหยวนเทียน... ทิศทางที่มุ่งหน้ากลับบ้าน

"กลับบ้าน..."

แววตาของเขาเริ่มเลื่อนลอย ในห้วงคำนึงคล้ายเห็นร่างที่คุ้นเคยปรากฏกายขึ้นฉับพลัน ดั่งเช่นกาลก่อนที่อีกฝ่ายมักจะดีดนิ้วสร้างค่ายกลสังหาร

"สหายกู่... ดูท่าข้าจะยังตัดใจจากเจ้าไม่ได้จริงๆ แม้ในวาระสุดท้าย คนที่ข้านึกถึงเป็นคนสุดท้าย ก็ยังคงเป็นเจ้า"