050 - บทที่ 50 ไม่พบพานอีกครา มือเดียวปิดฟ้ามิด

บทที่ 50 ไม่พบพานอีกครา มือเดียวปิดฟ้ามิด

-----------------------------------------

รุ่งสางวันต่อมา แสงอาทิตย์แรกแย้มแหวกม่านฟ้าสาดส่องลงมายังผืนดิน นำพาความสว่างไสวมาสู่โลก

กู่มิ่งบำเพ็ญเพียรจนจบกระบวนท่า ยังไม่ทันได้ลุกขึ้นยืน ก็ได้รับยันต์สื่อสารจากจีเหลิ่งเยว่

“สือหู่เกิดเรื่องแล้ว รีบมาที่นี่”

รูม่านตาของกู่มิ่งหดวูบ ความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีผุดขึ้นในอก เขาเร่งเร้าพลังแล้วพุ่งตัวออกจากห้องทันที

เพียงชั่วครู่ กู่มิ่งก็มาถึงหน้าสำนักปราบมาร ภายในนั้นมีเสียงด่าทอดังระงมออกมาเป็นระลอก

“ไม่นึกเลยว่าเจ้าหมอนี่ที่ดูซื่อบื้อไปวันๆ จะโหดเหี้ยมได้ถึงเพียงนี้”

“เจ้าจะไปรู้อะไร คนที่ดูซื่อสัตย์จริงใจที่สุดนั่นแหละ มักจะจิตวิปริตบิดเบี้ยวที่สุด นี่เขาเรียกว่าความย้อนแย้ง”

“เฮ้อ น่าเสียดายนัก ดันถูกทีมของหวังหยุ่นชิงลงมือก่อน จับตัวฆาตกรรายนี้ไปได้”