กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 37 อนุญาตให้ลาพักร้อนหนึ่งร้อยปี
-----------------------------------------
“เอาล่ะ ต่อจากนี้ไปจะทำการสิ่งใด จงอย่าได้วู่วาม”
หนานกงต้าหลี่เป็นศิษย์ที่เชื่อฟังคำสั่งของกู่มิ่งที่สุด นางพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“ทราบแล้วเจ้าค่ะ ครั้งหน้าจะไม่ทำอีกแล้ว”
กู่มิ่งดีดหน้าผากนางไปหนึ่งทีพลางส่ายหัว
“ข้าหมายถึงอย่าให้ใครจับได้ว่าเจ้าเป็นคนทำ ทำงานให้มันสะอาดสะอ้านหน่อย”
“อย่างเจ้าหยางเหวยนั่น เจ้าลงมือเบาเกินไป หากตบให้มันความจำเสื่อมไปเสีย แล้วมันจะยังรู้ได้อย่างไรว่าใครเป็นคนทำ?”
“จริงสิ เจ้าได้ปล้นชิงทรัพย์สินมันมาจนเกลี้ยงเลยหรือไม่?”
หนานกงต้าหลี่เบิกตากลมโตอย่างไม่อยากจะเชื่อ นางรู้อยู่แล้วว่าศิษย์พี่ใหญ่ผู้นี้แม้ภายนอกจะดูดีมีสง่าราศี แต่เนื้อในกลับเจ้าเล่ห์เพทุบายยิ่งนัก ทว่าไม่นึกเลยว่าจะร้ายกาจถึงเพียงนี้