0040 บทที่ 40 การมีอยู่ของสิ่งที่เรียกว่า อัจฉริยะ

บทที่ 40 การมีอยู่ของสิ่งที่เรียกว่า "อัจฉริยะ"

บทที่ 40 การมีอยู่ของสิ่งที่เรียกว่า "อัจฉริยะ"

"หลิงยาง ตั้งสติหน่อย!" โค้ชลิ่วเจี่ยตะโกนเรียกติดต่อกันหลายครั้ง จนในตอนท้ายแทบจะเป็นการแผดเสียงคำราม

"เอ๊ะ?" สือยวนหลิงยางในยามนี้ถึงเพิ่งจะได้สติกลับมาอย่างยากลำบาก

เขาได้รับการขนานนามว่าเป็น "อัจฉริยะ" มาตั้งแต่เด็ก ในบรรดาคนรุ่นราวคราวเดียวกัน คนที่สามารถยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับเขาได้นั้นมีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย

และไม้ตายก้นหีบอันแข็งแกร่งที่สุดที่เขาขัดเกลาขึ้นมาอย่าง "ความว่างเปล่า"

ก็เป็นกระบวนท่าที่สร้างความปวดหัวอย่างยิ่งและมอบความสิ้นหวังให้กับผู้คนนับไม่ถ้วน

ทว่าตอนนี้กลับถูกผู้มาทีหลังถอดรหัสไม้ตายที่เขาภาคภูมิใจลงได้ จากการสังเกตดูเพียงแค่สองครั้งเท่านั้น

ความรู้สึกแบบนี้ มันช่าง... แย่จนยากที่จะบรรยายออกมาจริงๆ