0112

⬢⬢⬢

ตอนที่ 112 อาจารย์ครับ ผมอยากก้าวหน้ามากเกินไปแล้ว

สำหรับเฉินเหวิน เขาไม่มีทางที่จะมองไม่เห็นสายตาแปลก ๆ แถวนี้

แต่เขาก็ไม่ได้สนิทสนมคุ้นเคยกับสมาชิกส่วนใหญ่ของชมรมดนตรีที่นี่สักเท่าไร

ถึงขั้นที่ว่าเขายังยกกล้องหน้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาส่องดูตัวเองด้วยซ้ำ

"แปลกจัง บนหน้าฉันก็ไม่มีอะไรเลอะเทอะนี่หว่า ทำไมพวกนั้นถึงมองฉันด้วยสายตาแบบนี้กันหมด?"

ในเวลานี้ ยังเหลือเวลาอีกราวครึ่งชั่วโมงก่อนจะถึงงานต้อนรับนักศึกษาใหม่

ในกลุ่มแชตหอพักห้อง 203 พวกพี่น้องต่างก็พากันบอกว่าออกเดินทางไปยังสนามกีฬากันแล้ว

"เหล่าเฉิน คืนนี้นายมีรายการแสดงไหม พวกเราจะไปช่วยเชียร์ให้กำลังใจ!"

ช่วงหลายวันมานี้ โดยพื้นฐานแล้วเฉินเหวินจะอยู่หอพักแค่ตอนนอนหลับตอนกลางคืนเท่านั้น ส่วนกลางวันจะอยู่ข้างนอกตลอด