เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 76 ออกเดินทางสู่เมืองคอมพิวเตอร์
หลังจากทั้งสามคนจากไป ติงกั๋วเหว่ยก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงใหญ่ด้านหลัง
“เหมือนฝันเลย มันช่างเหมือนฝันจริง ๆ”
เฉินเหวินกระตุกยิ้มมุมปาก: “ได้เป็นเถ้าแก่แล้ว ในใจนายไม่ดีใจหน่อยเหรอ?”
จุดหนึ่งที่ทั้งสองคนต่างรู้แจ้งแก่ใจดีก็คือ แม้โรงแรมแห่งนี้เฉินเหวินจะเป็นคนรับเหมามา
แต่ท้ายที่สุดแล้วมันก็อยู่ห่างจากโรงเรียนของตนเองอยู่บ้าง ดังนั้นอย่างมากที่สุดเฉินเหวินก็แค่วิ่งมาดูบ่อย ๆ ในช่วงแรก
พอถึงช่วงกลางและช่วงหลังที่ธุรกิจเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว คนที่ต้องรับผิดชอบเรื่องทั้งหมดโดยพื้นฐานย่อมต้องเป็นติงกั๋วเหว่ยอย่างแน่นอน
“เหล่าเฉิน นายว่าถ้าเกิดการเริ่มต้นธุรกิจโรงแรมของพวกเราครั้งนี้ล้มเหลว นายจะไม่ล้มละลายไปเลยเหรอ?”
ในเวลานี้ในใจของติงกั๋วเหว่ยยังคงแอบกังวลอยู่บ้าง