0436

⬢⬢⬢

ตอนที่ 436 เปลวไฟมืดลามทุ่ง

ราตรีกาลดุจหมึกเข้มข้น ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นกดทับลงบนผืนแผ่นดิน แม้แต่แสงจันทร์ยังถูกกลืนกินจนเหลือเพียงร้อยรำพันริบหรี่

เซียวอวิ๋นสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากความฝันอย่างกะทันหัน ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจนควบคุมไม่ได้ เม็ดเหงื่อเย็นละเอียดบนหน้าผากราวกับเพิ่งผ่านพ้นหามฝน ไหลรินตามพวงแก้มจนชุ่มหมอน

มิติมืดมิดอันชวนพิศวงนั้นปรากฏขึ้นในความฝันของเขาอีกครั้ง

รอบด้านคือความมืดมิดไร้ขอบเขต เงียบสงบจนน่ากลัว ราวกับแม้แต่เวลาก็หยุดนิ่ง ณ ขณะนี้

ส่วนเงาร่างที่พร่าเลือนนั้นยังคงดุจกลุ่มหมอกที่พร้อมจะสลายตัวได้ตลอดเวลา ปรากฏรางเลือนอยู่ในความมืด