0431

⬢⬢⬢

ตอนที่ 431 จุดเริ่มต้นของเงาสะท้อน

ตอนที่เซียวอวิ๋นสะดุ้งตื่นจากความฝัน เหงื่อเย็นชุ่มท้ายทอยจนหมอนผ้าดิบเปียกโชก

เขาลุกขึ้นนั่งพรวด แสงจันทร์ลอดผ่านกระดาษหน้าต่างสาดส่องลงมา ทอดเงาสีขาวเลือนรางลงบนพื้นอิฐสีเขียว

กระจกวางอยู่ตรงมุมโต๊ะ เขามองเงานั้นอย่างไร้สติ รู้สึกคล้ายเห็นคนในกระจกลุกขึ้นนั่งตรงตามเช่นกัน ทว่าพอขยี้ตาแล้วมองอีกรอบ คนในกระจกก็เป็นเพียงตัวเขาเอง ผมหน้าม้าเปียกเหงื่อลู่ติดข้างขมับ ในรูม่านตายังคงหลงเหลือความหวาดผวาที่ยังจางหายไม่หมด

“ความฝันนั้นอีกแล้ว” เขากระซับกระซ่ายพึมพำเบา ๆปลายนิ้วลูบไล้รอยสลักด้านในแหวนเงินโดยไม่รู้ตัว

แหวนวงนี้ติดตามเขาข้ามภพมา แต่เวลานี้กลับราวกับถ่านก้อนหนึ่งที่ถูกเผาจนแดงก่ำ แผดเผาจนหัวใจเขารุ่มร้อนผ่านผิวหนังและเนื้อ