0367

⬢⬢⬢

ตอนที่ 367 ถ้ำขุมนรก, วิกฤตเงาทมิฬ

สายฝนไหลหยดตามหินงอกบนยอดถ้ำ สาดความเย็นยะเยือกใส่ต้นคอของเซียวอวิ๋น

ทันทีที่เขาก้มตัวมุดเข้าไปในถ้ำ ความอับชื้นที่เน่าเฟะก็คละคลุ้งมาพร้อมกับกลิ่นคาวเลือดพุ่งปะทะใบหน้า ตรงเข้าสู่โพรงจมูกอย่างจัง—กลิ่นนั้นคล้ายคลึงกับหลุมศพชั่วคราวของกองทัพทหารญี่ปุ่นที่ถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก ผสมผสานระหว่างเครื่องในที่เน่าเปื่อยกับหนังอัตว์ขึ้นรา

“แม่มเอ๊ย กลิ่นนี้รมให้พายุทรายตายได้เลย” เสียงของโหมวหย่งเจืออาการไออู้ เมื่อปลายดาบปลายปืนเกี่ยวเถาวัลย์ที่ห้อยระย้าออก มันก็ขูดเอาตะไคร่น้ำสีเขียวเข้มขึ้นราหลุดออกมาหลายแผ่น “ว่าแต่ในถ้ำนี่ คงไม่ได้ฝังซากหนูตายสักร้อยแปดสิบตัวหรอกนะ”

เซียวอวิ๋นไม่ได้ต่อคำ

เขาควักไม้ขีดไฟโบราณออกมา เป่า “พรึบ” จนสว่าง แสงสีเหลืองนวลสะท้อนลงบนผนังถ้ำ—นั่นจะใช่ผนังหินธรรมดาที่ไหนกัน?

บนหินสีเทาเข้มเต็มไปด้วยรอยข่วนลึก แบ่งเป็นกลุ่มละห้าแผล แต่ละแผลกว้างครึ่งนิ้ว ราวกับถูกเหล็กแหลมตอกลงมาอย่างแรง