0282

⬢⬢⬢

ตอนที่ 282 เหมันต์กับกับดักที่ล้อมวีรบุรุษสองคน

กระดาษโทรเลขลับในปลายนิ้วของโหมวหย่งส่งเสียงแตกเบา ๆ ราวกับเสียงแมลงร้อง เสียงนั้นแผ่วเบาแต่กลับชัดเจนผิดปกติ แสงจันทร์สาดส่องลงมา ผลึกสีครามเปล่งประกายแสงเย็นเยียบ ไหลเลื้อยไปตามแสงจันทร์ราวกับเถาวัลย์จนปกคลุมถุงมือยุทธวิธีของเขาจนเต็ม สัมผัสเย็นเยียบและหยาบกระด้าง

นักวิเคราะห์เกายื่นมือออกไปอย่างกะทันหัน คว้าเศษโลหะที่ชายกางเกงของเฒ่าหลินไว้แน่น โลหะเสียดสีกับนิ้วมือจนเกิดเสียง “ซ่า ๆ” แผ่วเบา เขายกมันขึ้นสู่กองไฟที่สว่างไสวแล้วตะโกนสุดเสียงว่า “นี่มันเปลือกหุ้มแกนตะกั่วกระสุนกองทัพญี่ปุ่นชัด ๆ!” เสียงนั้นแสบแก้วน่าฟังยิ่งในยามค่ำคืนที่เงียบสงบ