เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 251 วิญญาณแพทย์สีเลือด
ตะเกียงน้ำมันก๊าดสีเหลืองนวลในโรงพยาบาลสนามแกว่งไกวไปมาอย่างเชื่องช้าหลังม่านผ้าก๊อซ ส่งเสียง “ซิสิ” เบา ๆ ราวกับกำลังบอกเล่าความเหนื่อยล้าจากสงคราม
สายลมที่ลอดผ่านรูกระสุนทั้งยี่สิบเจ็ดแห่งพกพากลิ่นอับชื้นและฉุนก้านของซากพืชซากสัตว์ ราวกับนิ้วมืออันเย็นเยียบที่ลูบไล้พวงแก้มของผู้คนเบา ๆ
หมอม้ากำมีดผ่าตัดทรงใบหลิวแน่น ลอยค้างอยู่เหนือช่องท้องที่เน่าเปื้อนของผู้บาดเจ็บตู้ขึ้นไปสามนิ้ว
แสงเรืองรองที่ปลายมีดสะท้อนเบ้าตากลึกโหลของเขา ภายในนั้นบรรีจุยาชำระล้างห้วงเวลาครึ่งขวดสุดท้ายที่เปล่งแสงเรืองรองดั่งดวงดาว ราวกับซ่อนความลับจากห้วงลึกของจักรวาลเอาไว้
“ผลึกซัลฟาไมด์ยื้อได้แค่สามนาทีเท่านั้น” มือที่ประคองถาดอวัยวะของพยาบาลหูสั่นเทาไม่หยุด ผ้าพันแก๊สถูกเลือดสีดำชุ่มโชกไปนานแล้ว เลือดสีดำนั้นเหนียวข้นราวกับโคลนตมในบึงหนอง ส่งกลิ่นคาวชวนคลื่นไส้
ใต้โต๊ะผ่าตัดมีแอ่งน้ำสีแดงเข้มขังอยู่ สะท้อนขดลวดทองแดงของเครื่องกำเนิดไฟฟ้าชั่วคราวที่กำลังส่งเสียงหึ่ง ๆ เสียงหึ่งนั้นคล้ายกลองศึกทุ้มต่ำสั่นสะเทือนอยู่ในอากาศ