0197

⬢⬢⬢

ตอนที่ 197 วัสดุขาดแคลน

หมอกยามเช้าห่อหุ้มกลิ่นอายดินไหม้แทรกซึมเข้าไปในโกดัง กลิ่นอายดินไหม้นั้นเจือปนไปด้วยกลิ่นไม้ไหม้เกรียม กลิ่นคาวเลือด และกลิ่นเน่าเหม็น ชวนให้อาเจียน

พื้นรองเท้าผ้าของเซียวอวิ๋นกำลังบดขยี้ลูกคิดที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น ใต้เท้าส่งเสียง “เอี๊ยดอ๊าด” ดังขึ้น

ลูกคิดที่เหลืองซีดเหล่านั้นกระจัดกระจายมาจากศพของเสมียนบัญชี ในตอนนี้กำลังปะปนอยู่กับเมล็ดข้าวโพดขึ้นรา ส่งกลิ่นอับฉุนกานต์ถูกฝีเท้าของเขากลิ้งผลักไปยังมุมผนัง

“เหลือข้าวฟ่างเจ็ดสื่อ” เสียงของโหมวหย่งดังมาจากหลังกองเสบียง เขากำลังใช้ดาบปลายปืนแกะสลักรอยขีดครั้งที่สิบเอ็ดบนกำแพงดิน ดาบปลายปืนเสียดสีกับกำแพงดินส่งเสียง “จี๊ด ๆ” ออกมา “เหล่าซุนบอกว่าแค่ผู้บาดเจ็บวันหนึ่งก็ต้องกินไปครึ่งสื่อแล้ว”

ปลายนิ้วของเซียวอวิ๋นลูบไล้รอยกระสุนบนคานไม้ สัมผัสรอยกระสุนที่หยาบกร้านทำให้ใจของเขาเจ็บแปล๊บขึ้นมาวูบหนึ่ง หลังคาฟางที่เพิ่งซ่อมใหม่เมื่อวานยังคงมีน้ำค้างรั่วหยดลงมา หยดน้ำเย็นเฉียบกระทบลงบนหลังมือของเขา ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะสะท้านเยือก

เสียงเศษกระเบื้องแตกขูดกระสอบเสบียงดังแกรกเบาๆ ลอดมาจากนอกหน้าต่าง เสียงนั้นทำให้เขานึกถึงตอนที่เข้าเวรดึกในห้องฉุกเฉินเมื่อชาติก่อน เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังเป็นจังหวะจากเครื่องติดตามการทำงานของหัวใจ

เสียงแกรกนั้นฟังดูบาดหูยิ่งนักท่ามกลางโกดังอันเงียบงัน ทำให้จิตใจของเขายิ่งหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ