0172

⬢⬢⬢

ตอนที่ 172 เทรนอัพเกรด

ตอนที่รถหุ้มเกราะแล่นกลับสู่ฐานทัพ ทิศตะวันออกก็เริ่มปรากฏแสงสีขาวเงินจางๆ สีฟ้าอ่อนอันอ่อนโยนค่อยๆ แผ่ขยายออก ราวกับภาพวาดอันอ่อนนุ่มที่กางออก ณ ขอบฟ้า

ครูฝึกเหลย์ถีบประตูเหล็กขึ้นสนิมกระเด็น เสียงดังโครมครามในยามเช้าอันเงียบสงบช่างบาดหูเป็นพิเศษ

พื้นรองเท้าบูทของเขาบดขยี้ไปตามถนนถ่านหินที่จับตัวเป็นน้ำแข็ง ใต้ฝ่าเท้าส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ทอดเงาราวกับถูกแกะสลักด้วยมีดไว้เบื้องหน้ากระดานยุทธวิธี

“ทุกคนแบกน้ำหนักสามสิบกิโลกรัม รวมพลภายในสามนาที!” เขาคำรามลั่น เสียงดังกึกก้องราวกับสายฟ้าฟาดสะท้อนไปทั่วอากาศ

เมื่อเขาเหวี่ยงนาฬิกาพกออกไป แสงสะท้อนจากโลหะดุจดั่งสายฟ้าแลบ ทำให้เหล่านกกระจอกที่กำลังงีบหลับใต้ชายคาตกใจบินหนี ได้ยินเพียงเสียงกระพือปีกพับๆ

พลทหารหวงเซถลาปลดเสื้อเกราะยุทธวิธีออก ชุดลายพรางที่ชุ่มไปด้วยน้ำค้างยามค่ำคืนบริเวณท้ายทอยแนบติดผิวหนังอย่างเย็นเยียบ ความหนาวเหน็บนั้นแผ่ซ่านไปทั่วร่างในพริบตา

เขามองไปยังกำแพงสิ่งกีดขวางร้อยเมตรที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ในลานฝึก ลวดหนามอันแหลมคมบนยอดกำแพงปรากฏรางเลือนในหมอกยามเช้า ประกายโลหะอันเย็นเยียบส่องระยิบระยับในความสลัว ราวกับเขี้ยวของสัตว์ร้ายบางชนิด

“วิดพื้นสองพันครั้ง เริ่ม!” แส้หนังของครูฝึกเหลย์ฟาดลงอย่างแรงจนน้ำแข็งบางๆ บนบาร์เดี่ยวแตกออก หลังเสียงดังเพี๊ยะอันคมชัด เศษน้ำแข็งก็กระเด็นกระจาย