เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 160 เสริมสร้างผลงานให้มั่นคง
เฉินนายทหารประสานงานหอบหายใจจนตัวโยน หายใจไม่ทั่วท้อง บนหน้าผากเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ ดวงตาทะลิ่งกว้างตะโกนอย่างร้อนรนว่า “ผู้บังคับบัญชาเซียว ผมพบว่า... คนของขุนศึกเจิ้งกำลังแอบย่องเข้ามาใกล้พวกเรา!”
“อะไรนะ? ขุนศึกเจิ้ง?” โหมวหย่งเบิกตากว้าง ลูกตาคล้ายจะหลุดออกมาจากเบ้า คำรามลั่น เสียงนั้นดังก้องกังวานในอากาศราวกับเสียงสายฟ้าฟาด “ไอ้เวรนี่มันอยากทำอะไร? อยากจะฉวยโอกาสตอนไฟไหม้บ้านหรือไง?”
เซียวอวิ๋นขมวดคิ้วแน่น หัวคิ้วขมวดเข้าหากันเป็นปม ความรู้สึกไม่สบายใจในใจยิ่งรุนแรงดั่งกระแสน้ำ
เขาสั่งให้กองกำลังหยุดไล่ตามและรอดูสถานการณ์อยู่กับที่ทันที พร้อมกับส่งทหารลาดตระเวนออกไปสืบดูสถานการณ์
“แม่มเอ้ย ไอ้พวกทหารญี่ปุ่นนี่รับมือไม่ง่ายอย่างที่คิดจริงๆ!” โหมวหย่งถ่มน้ำลายลงพื้น น้ำลายนั้นตกลงบนพื้นดังแปะ สบถด่าว่า “ข้าก็รู้อยู่แล้วว่าไอ้พวกชาติชั่วพวกนี้ต้องมีแผนชั่วอะไรอีกแน่!”
บนสนามรบ กลิ่นฉุนของควันปืนยังไม่ทันจางหาย กลิ่นนั้นเล็ดลอดเข้าไปในโพรงจมูกจนอดไม่ได้ที่จะไอออกมา
บรรยากาศที่ตึงเครียดราวกับตาข่ายไร้รูปร่างแผ่ซ่านปกคลุมอีกครั้ง กดทับจนคนหายใจไม่ออก
เหล่าทหารต่างตึงประสาทจนเคร่งเครียด ร่างกายแข็งทื่อราวกับก้อนหิน ไม่กล้ามีความหย่อนยานแม้แต่น้อย