0157

⬢⬢⬢

ตอนที่ 157 ศึกชี้ชะตา

สีหน้าของเซียวอวิ๋นราวกับเมฆดำกดทับ เขากวาดสายตามองสนามรบอย่างรวดเร็ว ในการมองเห็นทหารญี่ปุ่นหยุดระดมยิงปืนใหญ่และกองกำลังรถถังกำลังบุกประชิด จังหวะนี้กะจะกวาดล้างให้จบในชุดเดียวจริง ๆ!

“แม่มดเอ๊ย ไอ้พวกทหารญี่ปุ่นนี่จะปล่อยไม้ตายแล้ว!” โหมวหย่งถ่มน้ำลายออกมาคำหนึ่งแล้วกำปืนในมือแน่นด้วยความตึงเครียด เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยือกและแข็งกระด้างที่ส่งมาจากด้ามปืน

เหล่าทหารรายล้อมอยู่รอบตัวเซียวอวิ๋น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ต่างพากันเบิกตากว้างเพราะกลัวจะพลาดคำสั่งใดไป ในหูได้ยินเพียงเสียงหัวใจเต้นระทึกของตนเอง

ในอากาศคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นดินปืน กลิ่นฉุนพุ่งตรงเข้าจมูกอย่างจัง ทั้งยังมีกลิ่นอายที่เรียกว่า “ความตึงเครียด” ราวกับทำให้คนเราสัมผัสบรรยากาศอันหนักอึ้งนั้นได้

เซียวอวิ๋นสูดหายใจเข้าลึก ๆ อากาศที่เจือกลิ่นดินปืนพุ่งเข้าโพรงจมูกจนสำลักเล็กน้อย เขาทุ่มเทควบคุมสมองของตนให้สงบนิ่ง

เขาวิเคราะห์สถานการณ์บนสนามรบอย่างรวดเร็ว เปรียบเทียบกำลังพลของฝ่ายเราและศัตรู รวมถึงความได้เปรียบด้านภูมิประเทศ…

หากเปิดมุมมองพระเจ้าได้คงจะดี น่าเสียดายที่เขาไม่ใช่หลี่อุนหลงผู้ใช้โปรแกรมโกง ไม่มีเงื่อนไขแบบนั้นน่ะสิ!