0138

⬢⬢⬢

ตอนที่ 138 ซ่อมแซมอุปกรณ์

เซียวอวิ๋นจ้องมองเครื่องจักรขึ้นสนิมเขรอะเหล่านั้นไม่วางตา คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันจนเป็นปม ในสายตาของเขา นี่ไหนเลยจะเรียกว่าอุปกรณ์ ชัดๆ ว่าเป็นเพียงกองเศษเหล็กผุพัง

เขายื่นมือออกไปสัมผัสเปลือกโลหะที่เย็นเฉียบอย่างเชื่องช้า สนิมหนาเตอะหยาบกร้านราวกับกระดาษทราย บดเบียดฝ่ามือจนเจ็บแปลบ ความเจ็บปวดแสบนั้นแผ่ซ่านจากฝ่ามือลามไปถึงในใจ

กลิ่นฉุนของน้ำมันเครื่องและสนิมที่ผสมปนเปกันในอากาศยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ มันพุ่งเข้าสู่โพรงจมูกไม่หยุดจนทำให้เขาไอออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ กลิ่นนี้ราวกับเงาทมิฬแห่งความล้มเหลวที่ปกคลุมทุกคนเอาไว้

“นี่……นี่จะซ่อมไหวหรือ” น้ำเสียงของโหมวหย่งเต็มไปด้วยความเคลือบแคลง เขาดึงโต๊ะเครื่องจักรอย่างแรงเสียง “ปัง” ดังสนั่น ฝุ่นละอองที่ถูกแรงสะเทือนร่วงหล่นล่องลอยอยู่ในแสงสลัว ฝุ่นเหล่านั้นเปรียบเสมือนฝูงภูตผีที่หัวเยาะเย้ยความไร้หนทางของพวกเขาอย่างอวดดี ฝุ่นละอองลอยวนไปวนมาอยู่เบื้องหน้าของเซียวอวิ๋น ยิ่งทำให้จิตใจของเขาหดหู่ยิ่งขึ้น

ช่างตีเหล็กจ้าวสวมแว่นสายตายาว หรี่ตาเดินเข้ามาใกล้ เขาลงมือเคาะโน่นเคาะนี่บนเครื่องจักร ทั้งยังคอยใช้วิธีสัมผัสรอยสนิมเหล่านั้นเป็นระยะ ปากก็พึมพำว่า “เฟืองพวกนี้ขึ้นสนิมตายหมดแล้ว แบริ่งนี่ก็พังแล้วเช่นกัน……” เมื่อมือของเขาแตะถูกรอยสนิม ก็สัมผัสได้ถึงความหยาบและผุกร่อน ราวกับได้สัมผัสร่องรอยบาดแผลแห่งกาลเวลา