0114

⬢⬢⬢

ตอนที่ 114 ศัตรูบุกโจมตี

เซียวอวิ๋นและโหมวหย่งสบตากันแวบหนึ่ง แววตานั้นสื่อถึงความเข้าอกเข้าใจ ทุกคำพูดถูกกลืนหายไปในความเงียบงัน

ม่านราตรีดั่งผืนผ้าใบสีดำผืนใหญ่ ค่อย ๆ โอบล้อมหมู่บ้านเอาไว้ทั้งหมด

หมู่บ้านจมดิ่งลงสู่ความสงบเงียบ ความมืดมิดดั่งน้ำหมึกเข้มข้น ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างเข้าไป

บางครั้ง เสียงสุนัขเห่าไม่กี่เสียงก็กรีดแทงความเงียบสงบยามค่ำคืน เสียงนั้นสะท้อนก้องในยามค่ำคืนที่ว่างเปล่า ดูโดดเด่นขึ้นมาอย่างผิดปกติ

อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตึงเครียด กลิ่นนี้ราวกับเมฆหมอกทึบ กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ราวกับความสงบก่อนพายุฝนจะมาเยือน

“เหล่าโหมว ไอ้พวกทหารญี่ปุ่นนี่ต้องกำลังวางแผนชั่วอยู่แน่ คืนนี้เกรงว่าจะไม่สงบเสียแล้ว” เซียวอวิ๋นกล่าวด้วยเสียงอันแผ่วเบา น้ำเสียงของเขาต่ำและแหบพร่า ราวกับถูกอากาศอับทึบนี้บีบคัด น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความหนักอึ้งเล็กน้อย

“วางใจเถอะครับคุณเซียว ผมจัดการเตรียมการไว้หมดแล้ว รอแค่พวกมันมาส่งหัวให้เท่านั้นแหละ!” โหมวหย่งฉีกยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันขาวสะอาดที่สะท้อนแสงเรืองรองในยามค่ำคืน

สิ้นเสียงพูด ไม่ไกลนักก็มีเสียงแผ่วเบาดังขึ้น เสียงนั้นคล้ายกับมีคนเหยียบย่ำลงบนกิ่งไม้ใบไม้แห้งอย่างระมัดระวังจนเกิดเสียงซ่า ราวกับสิ่งมีชีวิตอันตรายบางอย่างในความมืดกำลังคืบคลานเข้ามาอย่างเงียบเชียบ