0047

⬢⬢⬢

ตอนที่ 47 ใช้ปัญญาฝ่าวิกฤตชี้ชะตาบ้านเมือง

โหมวหย่งวิ่งตะบึงไปในตรอกแคบ ๆ หัวใจเต้นระคนราวกับจะทะลักออกมาจากอก

ในอ้อมอกพกข่าวกรองเอาไว้ หนักอึ้งยิ่งนัก ราวกับเป็นเหล็กเผาไฟแดงฉานก้อนหนึ่ง

เบื้องหลัง สมุนของขุนศึกฉินราดดั่งปลิงเกาะกระดูก ไล่ล่าอย่างกระชั้นชิด เสียงคำรามและเสียงฝีเท้าปะปนกัน ราวกับเสียงมารกรอกหู

สายลมหวีดหวิวพัดผ่านข้างหู คล้ายดั่งเสียงกระซิบของมัจจุราชมิปาน

“แม่มเอ๊ย คิดว่าข้าเป็นพลับนิ่มหรือไง” โหมวหย่งกัดฟันกรอด ความเร็วใต้ฝ่าเท้าเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน