บทที่ 249 ใครก็อย่าหวังว่าจะรอด!

บทที่ 249 ใครก็อย่าหวังว่าจะรอด!

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

กริ๊งๆๆ! กริ๊งๆๆ!

เสียงนาฬิกาปลุกดังถี่รัวปลุกซ่งจวินจู๋ให้ตื่นจากภวังค์ฝันอย่างจำใจ เธอเอื้อมแขนขาวผ่องดั่งลำบัวออกจากใต้ผ้าห่มไปกดปิดนาฬิกาปลุกที่ส่งเสียงหนวกหู

"ตื่นนอน ไปทำงาน!"

ซ่งจวินจู๋ลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างยากลำบาก ผ้าห่มทิ้งตัวเลื่อนหลุดลงมา เผยให้เห็นผิวพรรณงดงามชวนมองผืนใหญ่

เคราะห์ดีที่ใกล้จะเข้าสู่ฤดูร้อนแล้ว อากาศเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ พอคิดจะลุกก็ลุกได้ ถ้าเป็นฤดูหนาวหากปราศจากความมุ่งมั่นล่ะก็คงลุกไม่ขึ้นจริงๆ

ซ่งจวินจู๋จัดชุดนอนให้เข้าที่ แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจากโต๊ะข้างเตียง

เมื่อเปิดหน้าจอขึ้นมา เวลาก็แสดงเป็น 5:30

"หือ ถิงถิงส่งอะไรมาให้อีกเนี่ย"