บทที่ 233 ยังยืนไม่หนำใจ

บทที่ 233 ยังยืนไม่หนำใจ

กริ๊ง~ง~ง~

เสียงกริ่งเลิกคาบดังขึ้น ซ่งจวินจู๋สั่งการบ้านเสร็จก็ประกาศเลิกเรียน

พูดจบเธอก็เดินออกจากห้องเรียนไปทันที พอผลักประตูเดินเข้าไปในห้องพักครูก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นห้องว่างเปล่าไร้ผู้คน ทำไมถึงไม่มีครูอยู่เลยสักคนล่ะ?

หรือว่าจะไปสอนกันหมดแล้ว? ซ่งจวินจู๋ส่ายหัว แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ของตัวเองตามสบาย

เธอตั้งใจจะพักสักคาบ จากนั้นค่อยไปสอนห้องสิบสอง พอเสร็จแล้วนักเรียนได้หยุดครึ่งวัน เธอก็ได้หยุดครึ่งวันเหมือนกัน ถึงตอนนั้นค่อยแวะไปหาถิงถิง

พอคิดถึงเซวียถิงถิง สายตาของซ่งจวินจู๋ก็เลื่อนไปมองสมุดแบบฝึกหัดภาษาอังกฤษบนโต๊ะโดยไม่รู้ตัว

"ทำไมรู้สึกว่ามันเตี้ยลงนะ?"