บทที่ 162 หม่าเสี่ยวเทียนคนโรคจิต

บทที่ 162 หม่าเสี่ยวเทียนคนโรคจิต

"พี่เยี่ย เธอเป็นใครเหรอครับ"

หม่าเสี่ยวเทียนหันหลังกลับไปมอง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตามมา จึงถามเยี่ยชูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เยี่ยชูหันกลับไปมองแวบหนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก "คนที่มาขอช่องทางติดต่อฉันตอนสอบกลางภาคปีที่แล้วน่ะ"

"พี่เยี่ยไม่ได้แอดไว้เหรอ" เกาหย่วนถามขึ้น

เยี่ยชูได้ยินก็กลอกตาใส่ "จะแอดทำไมล่ะ ฉันไม่ได้ชอบเธอสักหน่อย"

ทั้งสามคนเดินกลับไปที่ห้องเรียน พอเห็นว่าในห้องไม่มีใครแล้วถึงได้เดินลงไปข้างล่าง

"พี่เยี่ย พูดก็พูดเถอะ เดินกับพี่เนี่ยมันสะดุดตาเกินไปแล้วจริงๆ"

เมื่อรู้สึกถึงสายตาที่จับจ้องมา เกาหย่วนก็เผลอยืดอกเชิดหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว พลางกัดฟันแน่นและขยับริมฝีปากที่สั่นระริกพูดออกมา