กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 130 มาฟ้อง
หลังจากถูกครูภูมิศาสตร์จับได้ว่าแอบกินแอปเปิลในคาบที่สอง โจวเสี่ยวเสี่ยวก็ซึมกะทือไปทั้งวัน รู้สึกอยู่ตลอดว่าพอเงยหน้าขึ้นมา ทุกคนรอบข้างต่างก็มองมาที่เธอ จนทำให้เธอไม่กล้าเงยหน้า ได้แต่นั่งก้มหน้านับนิ้วเล่นแก้เซ็งไปเรื่อยเปื่อย
"เสี่ยวเสี่ยว?"
"หืม?" โจวเสี่ยวเสี่ยวไม่ต้องเงยหน้าก็รู้ว่าเป็นเสียงของหม่าเสี่ยวเทียนเพื่อนร่วมโต๊ะ
"ไม่มีอะไรแล้ว" หม่าเสี่ยวเทียนกระตุกมุมปาก อยากจะหัวเราะแต่ก็ต้องกลั้นไว้ เรื่องตลกของโจวเสี่ยวเสี่ยวเรื่องนี้เขาเอาไปขำได้ทั้งชีวิตเลย
โจวเสี่ยวเสี่ยวกลอกตาพลางเอ่ยอย่างหงุดหงิด "ไม่มีอะไรแล้วนายจะเรียกทำไม? ไม่รู้หรือไงว่าฉันอารมณ์ไม่ดีอยู่?"