บทที่ 117 ธารวสันต์ครึ่งสาย เหมันต์ครึ่งธาร

บทที่ 117 ธารวสันต์ครึ่งสาย เหมันต์ครึ่งธาร

พอเซี่ยชิงเหอพูดประโยคนี้จบ เธอก็ชะงักไป ส่วนเยี่ยชูพอได้ยินคำนี้ก็ชะงักไปเช่นกัน

เซี่ยชิงเหอจะช่วยเขานวดเนี่ยนะ

สายตาของทั้งสองประสานเข้าหากัน ก่อนจะตกอยู่ในความเงียบงันไปชั่วขณะ

รอบกายพวกเขาราวกับมีม่านกั้นก่อตัวขึ้น เสียงจอแจรอบด้านพลันไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขาอีกต่อไป

"ได้สิ"

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร เยี่ยชูจึงเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงที่แห้งผากเล็กน้อย

"พวกเรากลับบ้านกันก่อนเถอะ" เซี่ยชิงเหอรีบก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว เธอรู้สึกว่าลำคอ พวงแก้ม หรือแม้แต่ใบหูก็กำลังร้อนผ่าว

"อืม"