บทที่ 109 ที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ

บทที่ 109 ที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ

เพียงแค่ครึ่งวัน เพื่อนๆ ในห้องสิบเอ็ดก็สนิทสนมคุ้นเคยกันขึ้นมาก พอถึงเวลาเลิกเรียนตอนเย็นทุกคนต่างก็เอ่ยปากบอกลากัน

เมื่อเห็นเพื่อนร่วมห้องทยอยกลับกันจนเหลือน้อยลงเรื่อยๆ เซี่ยชิงเหอกับเยี่ยชูถึงค่อยเก็บกระเป๋านักเรียน

ก่อนหน้านี้เยี่ยชูเคยบอกเธอว่า ตอนเย็นหลังเลิกเรียนให้กลับช้าหน่อย คนน้อยแล้วทางจะได้ไม่เบียดเสียด ให้เธอค่อยเก็บกระเป๋าลงไปข้างล่างช้าหน่อยด้วย แต่ไม่ว่าจะครั้งไหนเธอก็มักจะเดินตามฝูงชนออกมานอกโรงเรียน แล้วยืนชะเง้อมองเข้าไปข้างในตรงประตูโรงเรียนเสมอ เพราะเธอกลัวว่าเยี่ยชูจะหาเธอไม่เจอ

ตอนนี้ได้อยู่ห้องเดียวกับเยี่ยชูแล้ว หลังจากนี้เธอก็จะได้เดินออกจากประตูโรงเรียนและกลับบ้านพร้อมกับเยี่ยชูเสียที