บทที่ 71 ได้อยู่ห้องเดียวกันแน่นอน

บทที่ 71 ได้อยู่ห้องเดียวกันแน่นอน

เวลาเคลื่อนผ่านไปอย่างเงียบงัน ไม่ว่าจะเป็นคนวัยทำงานที่ง่วนอยู่กับงาน นักเรียนที่ก้มหน้าก้มตาจมอยู่กับกองหนังสือและข้อสอบ หรือคนใช้แรงงานที่ออกไปทำงานต่างถิ่น ต่างก็พากันถอนหายใจว่าเวลาช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน

"เร็วชะมัด แป๊บเดียวก็จะสอบปลายภาคแล้ว"

ภายในห้องเรียน ม.4/12 ไป๋อวี้อิ๋งเขียนโจทย์ข้อสุดท้ายในสมุดแบบฝึกหัดเสร็จแล้ววางปากกาในมือลง

"อืม รู้สึกว่าผ่านไปเร็วมากจริง ๆ" หลี่อวี้เอ๋อร์เอ่ยเอออออยู่ข้าง ๆ

ตลอดครึ่งเทอมที่ได้รับการซึมซับและคลุกคลีกับทุกคน โรคกลัวสังคมของหลี่อวี้เอ๋อร์ก็ดีขึ้นมากแล้ว

อย่างน้อยที่สุดเธอก็สามารถพูดคุยสองสามประโยคกับคนที่สนิทกันอย่างพวกเยี่ยชูได้