บทที่ 52 ความรู้สึกของคำว่า "บ้าน"

บทที่ 52 ความรู้สึกของคำว่า "บ้าน"

ในเวลานี้ สีหน้าของทุกคนในห้อง 12 เต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและจริงจัง พวกเขาเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาบนฝาผนังเป็นระยะๆ

แม้แต่วิชาภาษาจีนที่ชอบเรียน ตอนนี้ก็ไม่มีกะจิตกะใจจะฟังแม้แต่น้อย

ซ่งจวินจู๋ที่ยืนสอนอยู่บนแท่นบรรยายเห็นเช่นนั้นก็ยิ้มอย่างจนใจ เธอวางหนังสือเรียนในมือลง แล้วรอคอยเสียงกริ่งหมดคาบเรียนเช่นกัน

ใช่แล้ว วันนี้เป็นวันอาทิตย์ และตอนนี้ก็ใกล้เที่ยงแล้ว อีกประเดี๋ยวก็จะได้หยุดครึ่งวัน นักเรียนพวกนี้จะไม่ให้ดีใจได้อย่างไร

"3, 2, 1..."

เสียงกริ่งหมดเวลาเรียนดังขึ้นตรงเวลา อู๋เฉินกับเพื่อนอีกสองสามคนผุดลุกขึ้นยืนตรงทันที "เลิกเรียนแล้วโว้ย!"

"คุณครูสวัสดีครับ!"

"บ๊ายบายครับครู!"

ทุกคนต่างพากันกล่าวลาซ่งจวินจู๋ จากนั้นก็รีบกรูออกจากห้องเรียน