บทที่ 25 สายใยรักของพ่อแม่

บทที่ 25 สายใยรักของพ่อแม่

แสงแดดแสบตายามเช้าตรู่ส่องผ่านช่องหน้าต่างกระทบลงบนท้ายทอยของเยี่ยชู

"ซี๊ด..."

ยังไม่ทันลืมตา เยี่ยชูก็สูดปากด้วยความเจ็บแปลบเสียก่อน

"ลูก ลูกฟื้นแล้วเหรอ?" เยี่ยต้าหลงที่นั่งเฝ้าไข้อยู่ข้างเตียงในห้องพักผู้ป่วยได้ยินเสียงสูดปากของเยี่ยชูจึงเอ่ยถามเสียงเบา

"ฟื้นแล้วครับ แต่ปวดจะตายอยู่แล้ว"

เยี่ยชูลืมตาอันสะลึมสะลือขึ้นมา ความเจ็บปวดที่แล่นริ้วมาจากแผ่นหลังทำให้เขาไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย