บทที่ 22 วิกฤต

บทที่ 22 วิกฤต

"คราวหน้ามาใหม่นะจ๊ะ!"

สมาชิกครอบครัวทั้งสามคนยืนมองส่งพวกเยี่ยชูทั้งสี่คนเดินจากไป จนกระทั่งแผ่นหลังของทั้งสี่ลับสายตาไปจึงค่อยกลับเข้าบ้าน

"เสี่ยวยวี่ ลูกไปรู้จักกับเด็กผู้ชายที่ชื่อหม่าเสี่ยวเทียนได้ยังไงเหรอ"

ซูตงซานนั่งลงบนโซฟาพลางกวักมือเรียกให้ซูมู่ยวี่มานั่งข้างๆ เขา

"พ่อคะ มีอะไรเหรอคะ" ซูมู่ยวี่เอียงคอเล็กน้อย ใบหน้าเย็นชาฉายแววไม่เข้าใจ

ซูตงซานเห็นดังนั้นก็ยิ้มพลางลูบศีรษะเล็กๆ ของซูมู่ยวี่ "ไม่มีอะไรหรอก พ่อแค่ถามดูเฉยๆ"

"เขาเป็นเพื่อนนักเรียนของหนูค่ะ"

"เพื่อนร่วมห้องเหรอ" ซูตงซานได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว

"ใช่ค่ะ วันชาติห้างสรรพสินค้าหงอวิ้นเปิดไม่ใช่เหรอคะ พวกเขาสี่คนไปเที่ยวที่นั่น แล้วคุณแม่ก็เลยให้พวกเขาพาหนูไปด้วย"