บทที่ 7 ชีวิตประจำวัน (7)

บทที่ 7 ชีวิตประจำวัน (7)

ปลายเดือนมิถุนายน เด็กๆ มีความเปลี่ยนแปลงขึ้นอีกครั้ง

พวกเขาเริ่มชอบยิ้มเป็นพิเศษ เมื่อสัมผัสได้ถึงความรักจากคนในครอบครัว ก็จะคอยยื่นมือน้อยๆ ออกมาตอบรับอยู่เรื่อยๆ

"เยวี่ยเยวี่ย ซินซิน..."

เยี่ยชูนอนหมอบอยู่ตรงหน้าลูกสาวสุดที่รักทั้งสองคน พลางถือกลองป๋องแป๋งเขย่าเบาๆ

"คิกๆ—"

สองลูกสาวตัวน้อยหัวเราะคิกคักออกมา รอยยิ้มอันแสนไร้เดียงสาทำเอาหัวใจคนเป็นพ่ออย่างเยี่ยชูแทบจะละลาย

"คุณอย่ามัวแต่ลืมซิงซิงสิ ทั้งหมดก็ลูกเราทั้งนั้น จะลำเอียงรักคนนั้นทิ้งคนนี้ได้ยังไงกัน?"

ตรงมุมห้อง เซี่ยชิงเหอกำลังเล่นโยคะอยู่บนเสื่อโยคะ เธอทำหน้าจนใจกับพฤติกรรมหลงลูกสาวไม่สนใจลูกชายของเยี่ยชู

เมื่อร่างกายค่อยๆ ฟื้นตัว เธอก็แทบรอไม่ไหวที่จะเริ่มฟื้นฟูรูปร่าง