กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 124 คิดมากไปเอง
ในหัวของหลัวฉี่เวยยังคงฉายภาพเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด
เธอนั่งอยู่บนเตียง เอามือกุมหน้า มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเลื่อนลอย ก่อนจะหันกลับไปมองทางห้องน้ำ
เธอไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม? เธอไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม? พี่ชายของเธอคนนี้...
หลัวฉี่เวยนวดแก้มตัวเอง หลับตาลงแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง แต่ก็ยังรู้สึกว่าตนเองคงตาฝาดไป หรือบางทีอาจเป็นเพราะมุมมองที่ผิดพลาด
พี่ชายของเธอจะเป็นคนแบบนั้นไปได้อย่างไรกัน?
อีกอย่างตอนนี้ยังอยู่ที่บริษัท...
คงเป็นเพราะมุมมองนั่นแหละ หลัวฉี่เวยปลอบใจตัวเองในใจเช่นนั้น
ไม่นานนัก เธอก็ได้ยินเสียงน้ำไหลซู่ซ่าดังออกมาจากห้องน้ำ เป็นระลอกแล้วระลอกเล่า
ภายในห้องเงียบสงัด ไม่ได้เปิดไฟ แสงอาทิตย์ยามเย็นภายนอกค่อย ๆ เลือนหายไป ต้อนรับความมืดมิดของยามค่ำคืน