กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 117 เจตนายั่วยวน
หลัวฉี่เวยไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาของตัวเองหรือไม่ เธอรู้สึกอยู่เสมอว่าฮั่วอวี่เหนียนดูเหมือนจะจงใจ…
ไม่อย่างนั้นทำไมเขาถึงตอบตกลงอย่างง่ายดายเช่นนี้
จู่ ๆ เธอก็รู้สึกเหมือนถูกวางแผนหลอกล่อ อีกฝ่ายเพียงรอให้เธอกระโดดลงหลุมพรางเท่านั้น
ทว่า ถึงเขาจะจงใจจริงก็ช่างเถอะ ตอนนี้ฮั่วอวี่เหนียนเป็นผู้ป่วย เธอสมควรดูแลเขาให้ดีอยู่แล้ว
หลัวฉี่เวยตักโจ๊กขึ้นมาหนึ่งช้อน เป่าเบา ๆ หลังจากยืนยันว่าอุณหภูมิพอเหมาะแล้ว จึงค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้ฮั่วอวี่เหนียน ยื่นไปข้างริมฝีปากเขา
“พี่ ลองชิมดู”
ด้วยความกลัวว่าโจ๊กจะหกใส่เตียง เธอจึงโน้มตัวไปข้างหน้าตามสัญชาตญาณ ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองใกล้กันมากขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบจะแตะโดนกัน
ช้อนจ่ออยู่ที่ริมฝีปากของฮั่วอวี่เหนียนแล้ว ทว่าเขากลับยังไม่ยอมอ้าปากเสียที
หลัวฉี่เวยเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัย พลันสบเข้ากับดวงตาสีเทาอันลึกล้ำคู่นั้นของเขาพอดี