บทที่ 95: ไม่ปิดเท่ากับเปิดตลอดเวลา เปิดตลอดเวลาก็เท่ากับไม่ได้เปิด

บทที่ 95: ไม่ปิดเท่ากับเปิดตลอดเวลา เปิดตลอดเวลาก็เท่ากับไม่ได้เปิด

เยี่ยเฉินดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกพลางเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ทำไมถึงอยากมีหางขนาดนั้นล่ะครับ”

ซูมู่เหยียนสูดจมูกใสๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานแฝงความน้อยอกน้อยใจ “แต่ว่า... ท่านพี่ชอบหางเป็นพิเศษนี่คะ... ทุกครั้งที่เห็นหางของเหยียนหลีกับน้องเมิ่งเยว่ ก็จ้องตาไม่กะพริบเลยนี่นา~”

เยี่ยเฉินถึงกับเหงื่อตก

แม้ปกติซูมู่เหยียนจะไม่ใช่คนพูดเยอะ แต่ภายในจิตใจของเธอนั้นละเอียดอ่อนและเด็ดเดี่ยวเป็นอย่างยิ่ง

ถ้าหากเธอถึงขั้นแสดงความน้อยใจออกมาล่ะก็...

เว้นแต่ว่าจะทนไม่ไหวจริงๆ...

นั่นแปลว่าต้องรู้สึกน้อยใจมากแน่ๆ

เห็นได้ชัดว่า ซูมู่เหยียนได้ฝังใจเรื่องหางไปเสียแล้ว