บทที่ 66: ขอแค่ฉันยอมแพ้เร็วพอ นายก็ตบหน้าฉันไม่ทันหรอกนะ~

บทที่ 66: ขอแค่ฉันยอมแพ้เร็วพอ นายก็ตบหน้าฉันไม่ทันหรอกนะ~

"ไม่เป็นไรหรอก เสี่ยวจวิ้น ทำใจให้สบาย... แพ้ก็ไม่ใช่เรื่องน่าอาย..."

พยายามอย่าให้โดนอีกฝ่ายเก็บเพอร์เฟกต์ได้ก็พอแล้ว..."

เมื่อเห็นลูกทีมไร้จิตวิญญาณการต่อสู้ จ้าวฉุนเจินจึงพยายามเรียบเรียงคำพูด

เสี่ยวจวิ้นอ้าปากค้างเล็กน้อย พลางชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง "หา? ผมเหรอครับ?"

พอหันไปมองเยี่ยเฉินด้านหลังที่หน้าไม่เปลี่ยนสีและไม่หอบแม้แต่น้อย ชั่วพริบตานั้น จ้าวฉุนเจินก็ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง

ว่าทำไมวันนี้ผอ.ถึงไม่ยอมมา...

ไอ้แก่สารเลวนี่... คงรู้อยู่แก่ใจแต่แรกแล้วสินะว่าจะต้องขายหน้า...

พอนึกถึงตรงนี้ เขาก็ยิ้มเจื่อนพลางเอ่ย "ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ยอมแพ้ไปเลยเถอะ..."