บทที่ 48 เยี่ยเฉิน: กระ! บี่! ออโรร่า! เน็กซัส เลโอ เอซ: แย่งคิลเรอะ???

บทที่ 48 เยี่ยเฉิน: กระ! บี่! ออโรร่า! เน็กซัส เลโอ เอซ: แย่งคิลเรอะ???

ชั่วขณะนั้น เยี่ยเฉินรู้สึกชาไปทั้งตัว ราวกับโดนท่าอัลติของซือคงเจิ้นเข้าจังๆ!

เขาหันไปถามซูมู่เหยียน "ภรรยาจ๋า เธอชาไหม?"

ซูมู่เหยียนเอามือปิดหน้าด้วยความเขินอาย "..."

เธอชาไปตั้งนานแล้ว จะทนมาได้ถึงป่านนี้เหรอ?

ถึงจะเป็นอย่างนั้น ใบหน้างดงามของซูมู่เหยียนก็ยังมีคราบน้ำตาเปื้อนอยู่ พลางเอ่ยกับเยี่ยเฉินด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวล "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ... คุณสามี ท่านไม่ต้องกังวลนะ... มู่เหยียน..."

......

เยี่ยเฉินเพิ่งเดินออกมาจากห้องหอของซูมู่เหยียน และกำลังจะเดินเข้าไปในห้องของเหยียนหลีกับเมิ่งเยว่

จู่ๆ ทั่วนครลอยฟ้าก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และสัญญาณเตือนภัยทางอากาศก็ดังระงมขึ้นมาในทันที