บทที่ 33: เหยียนหลี: เค้ายังบอบบางอยู่นะ~

บทที่ 33: เหยียนหลี: เค้ายังบอบบางอยู่นะ~

ทุกถ้อยคำที่เยี่ยเฉินเอ่ยออกมา ทำให้ขนตาของเหยียนหลีที่หลับตาแน่นสั่นระริกไม่หยุด

แกล้งหลับใช่ไหมเนี่ย!

งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ!

เยี่ยเฉินยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะอุ้มร่างเล็กบอบบางของเธอขึ้นมา

"พี่เยี่ยเฉินคะ..."

ในที่สุดเหยียนหลีก็ลืมตาขึ้น น้ำเสียงแผ่วเบาออดอ้อน "เหยียนหลีรู้ตัวแล้วค่ะว่าผิด..."

......

ฉินเสวี่ยหรูพลันลืมตาโพลงขึ้นมา

ใบหน้างามของเธอแดงระเรื่อ กัดริมฝีปากล่างเบาๆ พลางบ่นอย่างทั้งสงสารทั้งโมโหว่า